Merve Heper

koridor şimdi arkamda kaldı oralar hep soğuk hep karanlıktır gitmeyelim oraya burada kalalım gelecek kimsecikler yok beklediğim yok ne de bekleyenim gözlerim ayaklarıma baka durur utanmak değil bunun adı belki hüzün belki biraz sitem ama neden kar kristalleri dans ederken dalar giderim istemeden camdaki buğuda iki damla göz yaşı 6 yaşında bir kız çocuğunun imzasi büyük ahşap evlerde yaşayan karanlık koridorlardan korkan arkamda kaldı şimdi koridor şimdi arkamda dönmeyelim oraya

dolabın üstünde beş taş biri ben biraz sivri biraz solgun birkaç kara kuru tablo asılı aralarında sırıtan gün batımı içimi ısıtıyor beraberinde bir mum çocukluk kokuyor soğuk kış gecelerinde şömineden kalma biraz sarı alevler kırımızı odun parçaları bir ölüyor bir doğuyor göz açıp kapamaya kalmadan halıyı okşuyorum ayaklarım çıplak pazardan alınma pijamalarim kadife kumaşları koyu zümrüt beş yalnız duruyor dolabın üstünde beş taş

saat gece yarım ve aklımda sen milanonun sokakları noel ağacı gibiyken ben mutfakta bir mum yaktım saat gece yarım ve aklımda sen istanbulun sokakları karanlığa gömülmüşken sen odanda bir ışık yaktın her gece yarısı sana çıktım ayaklarım çıplak paketteki son sigaraya ve iki yalniz çocuğa baktım çünkü açtığım her kapı önce kar beyazdı sonra yere kan damladı çünkü açtığım her kapı güneşli bir günün köşesi gölgedeki soğuk rüzgar esintisi

benek benek lekeler çıktı boynumda yanıp sönen sızılar var bağrımda volta atıyorum koridorda ve koridor çöküyor bir anda ayaklarımın altında tanecikler ben havada savruluyorum tekrar annemin rahminde uyuyorum